شد و نزد ابو الحسن سعيد بن هبة اللّه دانش طب فرا گرفت و در همان‌جا شغل طبابت ورزيد و شهرت يافت و كرتى براى معالجهء سلطان - مسعود بن ملكشاه سلجوقى بايران آمد و بيمارى او علاج كرد و با نعمت وافر ببغداد بازگشت و در اين وقت مرض داخس ( عقربك ) در لشكريان سلطان افتاد و او با قطع انگشت علاج مىكرد و ديگر طبيبان با مرهم و دوا مداوا نمىتوانستند و ازاين‌رو بر شهرت او بيفزود و در اواخر عمر مسلمانى گرفت . و ابن خلكان در ذيل ترجمهء ابن تلميذ هبة اللّه نام و نسبت وى را بدين‌گونه ضبط كرده است : هبة اللّه بن على بن ملكان . وفات او در زمان مستضىء به مرض جذام بود . ( لغت‌نامهء دهخدا ، ابو البركات ، ص 375 ) 1 - المعتبر فى الفلسفة و الحكمة ( عربى ) : 3 جزء ، حيدرآباد دكن ، 57 - 1358 ق ، سربى ، وزيرى ، 294 + 454 + 256 ص . هجويرى ( رجوع شود به ) على بن عثمان . هدائى ( رجوع شود به ) ابو تراب . هدايت ( رجوع شود به ) رضا قلى . هدايت ( رجوع شود به ) صادق . هدايت ( رجوع شود به ) عبد اللّه [ ياور ] . هدايت ( رجوع شود به ) عيسى . هدايت ( رجوع شود به ) محمود . هدايت ( رجوع شود به ) مرتضى قلى . هدايت ( رجوع شود به ) مهدى قلى . هدايت‌پور ( رجوع شود به ) فريدون . هدايت وزيرى ( رجوع شود به ) ع . هدايت . هدايت حسين : ( )